Toen ik voor het eerst over bemiddeling hoorde, dacht ik eigenlijk dat het zo zou zijn dat dader en slachtoffer elkaar zouden kunnen spreken, en dat dit misschien al kon na één of twee weken. Dat was eigenlijk wel mijn bedoeling… zo’n gezamenlijk gesprek… om er daarna ook mee verder te kunnen. Maar tijdens het eerste gesprek met Isa (de bemiddelaar) werd al duidelijk dat het veel langer zou kunnen duren. Toen was ik eigenlijk al blij dat er een indirecte bemiddeling mogelijk was, en er zo toch een aantal boodschappen konden worden uitgewisseld.

Voor mij was het de enige manier om iets goed te kunnen maken, en de enige manier om contact te leggen met het slachtoffer. Ik heb dit met niemand eerst besproken, ook niet met mijn vrouw.
De bemiddeling heeft zeker wel wat opgeleverd, want ik heb vernomen dat Els (het slachtoffer) geen haatgevoelens koestert en dat er misschien in de toekomst een moment zal zijn dat we wel met elkaar zullen kunnen praten.

Elk gesprek met Isa was voor mij een stap in de goede richting, ook al was het soms moeilijk. Zo heeft Els mij eens gezien op de kermis. Toen was ik al opnieuw aan het werk, en had ik ook de draad van mijn sociale leven weer opgenomen. Samen met mijn vrouw, dochter en schoonbroer gingen we iets drinken op de kermis, en Els heeft mij daar toen gezien.
Ik wist dat ze daar was, maar ik heb haar niet aan durven kijken. Ik weet trouwens nog altijd niet hoe ze eruit ziet. Ik kòn op dat moment niet naar haar kijken. Ik had toen een glas bier in mijn handen, en dat is bij haar verkeerd overgekomen, want ze dacht… ‘Dadelijk stapt hij opnieuw in de auto, en hij heeft opnieuw gedronken.’ Voor mij is het echter heel duidelijk… ik zal nooit meer met mijn auto rijden als ik gedronken heb.
Maar zij dacht dat ik daar wel met de auto was. Toen ze dit tegen Isa had gezegd, voelde ik me opnieuw heel slecht en schuldig. Ik heb haar dit toen ook gezegd … wanneer dit nog eens gebeurt, zal ik wel cola drinken, want Els moet mij niet zien met een glas bier in mijn handen.

Eigenlijk is die bemiddeling heel positief geweest en ik heb Isa nadien ook nog gebeld om te vragen of ze nog nieuws had van Els, maar dat was blijkbaar niet het geval. Al met al zijn de letsels van Els nog redelijk meegevallen. Ze herstelde goed van de hersenschudding en het geheugenverlies verdween na een tijdje. Het was ook goed om dit via de bemiddeling te horen. De gevolgen voor haar hadden echter nog veel erger kunnen zijn, wat dan weer een grotere weerslag zou hebben gehad op mijn leven.

Voor mij is er wel degelijk iets hersteld (door de bemiddeling). Ik kan er nu mee omgaan. Maar ik had het graag jaren eerder meegemaakt. Maar toen bestond dat nog niet, he? Nu was er zes jaar tussen. Aan 'Slachtofferhulp' heb ik ook wel iets gehad. De politie merkte dat ik het er allemaal nog heel moeilijk mee had, en die hebben mij dan met 'Slachtofferhulp' in contact gebracht. Ik vond het altijd fijn als die juffrouw kwam want die luisterde ook, ik kon mijn verhaal aan haar kwijt. Op dat ogenblik was het wel altijd hetzelfde... schrik, schrik en nog eens schrik. Maar je moet dat tegen iemand kunnen vertellen. En altijd maar huilen... Schrik en altijd maar pijn... dat was mijn leven toen. Ik kreeg er zelfs blokkades van in mijn lichaam. Ik dacht ook voortdurend dat ik bespioneerd werd. Je kunt dat niet begrijpen of geloven als je dat zelf niet allemaal hebt meegemaakt. Doorheen de jaren verminderen die gevolgen natuurlijk, maar het duurt lang.

Door de bemiddeling denk ik ook positiever over de dader. Hij is ook maar een gewoon mens. Toen ik hem zag kon ik niet geloven dat het dezelfde man was. Alleen jammer dat ik het aanbod niet eerder heb gekregen. Annabel (de bemiddelaar) had me wel gewaarschuwd dat je de dag nadien mogelijk een terugslag krijgt. En inderdaad, de volgende nacht heb ik er nog over gedroomd. Maar 's anderendaags was het over en nadien is het niet meer terug gekomen.