GETUIGENIS over bemiddeling
Een slachtoffer aan het woord

Waarom?

Hij is 24 jaar. Wie is hij? Vier maanden geleden heeft hij mij aangevallen. Ik voel nog steeds de vuistslagen die hij mij heeft gegeven. Dit vergt enorm veel energie.

Is het mogelijk dat mijn hoofd nog fysiek en mentaal zal functioneren zoals vroeger? Zal ik op een dag kunnen omgaan met de angst die in mij is gekomen? Ik weet het niet. Niet weten versterkt de angst. 77 jaar zijn lost de zaken niet op...

Aids, drugs… zoals iedereen wist ik dat zoiets bestaat. Mijn belager was gedrogeerd. Hij heeft me meegesleurd in een wereld die ik niet kende.
Wie is hij? Wat maakt dat een jongere zich laat verleiden door drugs? Zoals niet weinig zaken, komt dit in de beste families voor. Hoe hem aan het verstand brengen dat hij zichzelf vernietigt, dat hij zich in de marge van de samenleving plaatst?
De samenleving? Wat heeft de samenleving te schaften met gedrogeerde jongeren? Wat hebben gedrogeerde jongeren te schaften met de samenleving?

Na de moord op zijn vrouw schreef Julos Beaucarme: ‘Het is de samenleving die ziek is.’
En nochtans moeten we ermee leven. We moeten leven in de samenleving.
De oplossing voor dit geweld: deze lui ‘in de schaduw zetten’. In de schaduw, dat wil zeggen: zonder zon, zonder licht.

Hij is veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf en is financieel onvermogend. Rondom mij heb ik reacties gehoord: dat men hem afmaakt, de guillotine zou opnieuw moeten worden ingevoerd. Ik zou er anders over willen nadenken, en ik heb gehoord: waarom interesseert u zich voor iemand die u zo in elkaar heeft geslagen? Hij heeft wat hij verdient. U bent te vriendelijk, zet die gast uit uw gedachten.

Ik zou anders willen denken. Ik vraag me af, wat doen ze in hun cel? Kan men hen niet laten werken en de opbrengst hiervan gebruiken om het kwaad dat ze hebben aangericht te herstellen? Zodat ze weten dat ze iets moeten doen om te herstellen. (…)
Wat doet hij de hele dag op zijn cel? Met wie trekt hij op? Gaan ze elkaar nieuwe dingen leren voor als ze de gevangenis hebben verlaten?
Is er dan geen enkele mogelijkheid om die jongeren onder handen te nemen, om hen een beroepsopleiding te geven en een minimum (of maximum) algemene cultuur, zodat ze, als ze buiten komen, hun leven in eigen handen kunnen nemen en verantwoordelijke volwassenen worden?
Wat is er in zijn leven gebeurd dat het zover is kunnen komen?
Wat gaat er in zijn hoofd om, en in zijn hart?
Wie zijn z’n ouders? Is er iemand die zich voor hem interesseert?
Heeft hij echte vrienden die hem accepteren zoals hij is, en die al het mogelijke zullen doen om hem te helpen terug op het rechte pad te geraken? Om diep in hem het beste uit zichzelf te voorschijn te halen dat hem zal toelaten hiervoor de nodige inspanningen te leveren?

Is dit hard? Ja, dit is zelfs héél hard. We hebben allemaal harde momenten in het leven. Maar er zijn altijd opklaringen.
Een leven in de schaduw blijft niet duren. Het mooie weer komt altijd terug. Maar dat hij weet dat de bejaarden en gehandicapten die hij heeft gemolesteerd ook hun zware dagen hebben, en het recht op een rustig leven. Dat ze buiten kunnen komen zonder voortdurend achterom te kijken om te zien of er niet iemand hen volgt om hen aan te vallen. Ze hebben recht op een leven zonder angst en zonder schrik.
Wat ik hier schrijf is erg dubbel: zo is het nu eenmaal met mij.
De pijn die ik heb, en mijn vragen over zijn toekomst.